English versionLeon Kazimierz Marian hr. Łubieński
Leon Kazimierz Marian hr. Łubieński urodził się 15 marca 1861 r. w Kazimierzy Wielkiej jako najstarszy syn Franciszka Łubieńskiego oraz Anny Marii z książąt Lubomirskich. W 1877 r. otrzymał od ojca ordynację kazimierską. Studia wyższe ukończył na politechnice w Grazu w Austrii. W 1899 r. zaangażował się w utworzenie Towarzystwa Rolniczego Kieleckiego. Działał również aktywnie na polu społeczno-politycznym na terenach Kresów Wschodnich, gdzie posiadał majątek odziedziczony po matce na terenie guberni mohylewskiej. Od 1903 r. należał do Rady Towarzystwa Rolniczego Mińskiego. Z ramienia tego Towarzystwa w 1905 r. wziął udział w delegacji do Petersburga, której członkowie postulowali upowszechnienie oświaty, swobodę nauczania w języku polskim oraz wolność zgromadzeń i wolność słowa w prasie.
W 1907 r. Leon Łubieński został wybrany do II Dumy Państwowej. Był wówczas jedynym Polakiem wybranym z guberni mohylewskiej do parlamentu rosyjskiego. W czasie I wojny światowej przebywał w swoim majątku na wschodzie. Organizował służbę sanitarną oraz system oświaty dla uchodźców polskich w Rosji. Po zniesieniu caratu został członkiem Mohylewskiego Głównego Komitetu Polskiego. Był inicjatorem odezwy tej instytucji, w której postulowano przyłączenie ziemi mohylewskiej do przyszłej, odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej. Po przejęciu władzy przez bolszewików, zagrożony aresztowaniem, opuścił Rosję. Dotarł na tereny opanowane przez Niemców. Został uwięziony w Baranowiczach, gdzie spędził kilka miesięcy. Po odzyskaniu wolności, latem 1918 r., wznowił działalność polityczną. Był współautorem memoriału Rady Kresowej do Rady Regencyjnej z października 1918 r., w którym wystosowano apel o obronę Kresów Wschodnich po ewakuacji wojsk niemieckich.
Od grudnia 1918 r. do lutego 1919 r. Łubieński był delegatem ziemiaństwa kresowego w Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu. Od lutego 1919 r. jako członek Komitetu Narodowego Polskiego uczestniczył w pracach polskiej delegacji na obradach konferencji pokojowej w Paryżu, zorganizowanej w celu ułożenia stosunków międzynarodowych w Europie po I wojny światowej. Po zakończeniu konferencji pełnił funkcję honorowego attaché poselstwa RP w Paryżu. W 1922 r. brał udział w konferencji międzynarodowej w Genui.
Po powrocie do kraju osiadł w posiadłościach w Kazimierzy Wielkiej. Niemal od razu włączył się w kształtowanie życia politycznego i społecznego regionu. Został członkiem Rady Towarzystwa Rolniczego Pińczowskiego. W 1922 r. został wybrany do Senatu RP jako kandydat z województwa nowogródzkiego. Od 1924 r. był członkiem zarządu Związku Ziemian. W 1925 r. wszedł do Rady Naczelnej Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego. W 1928 r. został ponownie wybrany na senatora, jako kandydat z województwa kieleckiego. Był współzałożycielem Towarzystwa dla Handlu, Produkcji i Selekcji Nasion „Agricola” S.A. w Kazimierzy Wielkiej. Posiadał spore udziały w akcjach cukrowni „Łubna”.
W czasie II wojny światowej mieszkał w Warszawie. W okupowanej stolicy przebywał także po wybuchu Powstania Warszawskiego. Mając już wówczas ponad 80 lat życia, był ciężko schorowany i poruszał się na wózku inwalidzkim. Z relacji świadków wynika, że 8 sierpnia 1944 r. został wyprowadzony ze swojego mieszkania przy ulicy Filtrowej na warszawskiej Ochocie. Przetransportowano go na teren targu na Zieleniaku. Dzień później, 9 sierpnia 1944 r., został tam zamordowany przez członków oddziałów pacyfikujących Powstanie Warszawskie, prawdopodobnie z kolaborującej z Niemcami Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA). Nieznane jest miejsce jego spoczynku.