English version
Uroczystości odbyły się przy pomniku położonym na skraju Lasu Wełeckiego. Rozpoczęła je msza polowa celebrowana przez Jego Ekscelencję Księdza Biskupa Jana Piotrowskiego. Następnie, prelekcję pt. „Zbrodnie niemieckie w Lesie Wełeckim koło Buska-Zdroju” wygłosiła dr Karolina Trzeskowska-Kubasik. Nie zabrakło również apelu poległych czy salwy honorowej. Uczestnicy złożyli wieńce przed pomnikiem. W uroczystości wzięła udział również dr Marzena Grosicka, kierownik Referatu Badań Historycznych w Delegaturze IPN w Kielcach.
Zobacz relację z uroczystości:
Patronat medialny: Regionalny Portal Busko.com.pl, infobusko.pl, Portal Halo Busko, Radio eM Kielce, Polskie Radio Kielce, TVP3 Kielce, Echo Dnia Świętokrzyskie
Według ustaleń Instytutu Pamięci Narodowej egzekucje na terenie Lasu Wełeckiego rozpoczęły się w 1941 r., a nasiliły w latach 1943–1944. Ostatnia egzekucja odbyła się 12 stycznia 1945 r., dzień przed wkroczeniem Sowietów do Buska-Zdroju. Zbrodni dokonywano w różnych częściach Lasu Wełeckiego, najczęściej w rejonie sosny z obnażonymi korzeniami. Wykonawcami egzekucji byli funkcjonariusze żandarmerii niemieckiej z Buska-Zdroju oraz Policji Bezpieczeństwa (Sicherheitspolizei). Największy odsetek ofiar stanowili żołnierze Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Wśród ofiar niemieckich egzekucji znajdowały się również kobiety i dzieci. Liczba osób rozstrzelanych na terenie Lasu Wełeckiego jest trudna do ustalenia. Według różnych źródeł archiwalnych na jego obszarze zamordowano od 500 do nawet 1000 osób. Ustalono 110 nazwisk ofiar.
W historiografii polskiej utarł się pogląd, jakoby po przeprowadzeniu udanego zamachu na Maxa Petera okupant niemiecki nie zastosował represji wobec miejscowej ludności. W rzeczywistości, 19 lipca 1944 r. w Lesie Wełeckim rozstrzelano dwadzieścia dziewięć osób –żołnierzy Armii Krajowej lub Batalionów Chłopskich. Była to zarazem największa egzekucja na tym terytorium. Jej ofiarami byli mieszkańcy Buska-Zdroju, Jarosławic, Łęki, Pińczowa, Tuczęp oraz Słupi. Instytut Pamięci Narodowej ustalił nazwiska dwudziestu czterech osób zamordowanych wówczas przez Niemców (odnośnie do dwóch kolejnych osób w źródłach archiwalnych istnieją rozbieżności dotyczące ich daty śmierci, należy jednakże przypuszczać, że śmierć poniosły 19 lipca 1944 r.).